KİTAP KÜNYESİ:
Kitap Adı: Opal
Özgün Adı: Opal
Seri: Lux #3
Yazarı: Jennifer L. Armentrout
Çevirmeni: Bilge N. Zileli Alkım
Yayınevi: DEX
Türkiye Yayın Tarihi: Temmuz 2013
Sayfa Sayısı: 419
Piyasa Fiyatı: 21,00 TL
Goodreads: 4.49
ARKA KAPAK:
Hala kendini beğenmiş öküzün teki olsa da artık Daemon'a
direnmekten
vazgeçtim çünkü, off... ona çılgınlar gibi aşığım.
Daemon'ın duygularından bir türlü emin olamıyordum ama
son günlerde hiç tahmin etmediğim kadar ciddi olduğunu
kanıtladı. Birlikte akıl almaz tehlikelerden geçmiş ve bölük
pörçük ilişkimizi bir araya getirmeye kendimizi öyle kaptırmıştık ki...
şey... ah tamam, söylüyorum işte: O yanımdayken tüm
bedenimin titremesini dindiremiyorum, birlikteyken adeta
ateş alıyoruz.
Ama bizim dışımızda bir sürü sorun var. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın, ailesini koruyamıyor, ona yardım etmeliyim.
Yaşadıklarımdan sonra artık eski Katy değilim.
Bambaşka biriyim, geleceğim öyle belirsiz ki... Bizi
sorunların çözümüne yaklaştıran her adım, aslında içinden
çıkamayacağımız korkunç bir organizasyonun parçalarına
götürüyor.
Ölümler hâlâ acı veriyor, yardımlar en
beklenmeyenden geliyor ve dostlar en ölümcül düşmanlara dönüşüyorlar ama
biz geri adım atmayacağız. Sonunda dünyamız sonsuza
kadar paramparça olsa bile.
Birlikte güçlüyüz... ve onlar bunu
biliyorlar.
***
Kimse Daemon
Black kadar baştan çıkarıcı olamaz! Lux serisi, Obsidiyen ve Oniksten sonra OPAL
ile ısınmaya devam ediyor!
BENİM YORUMUM:
Kitaplara da insan gibi davranılan özgür, mutlu bir dünya diliyorum. O zaman tüm kitaplarımı evlat edinirdim. Opal'le de büyük ihtimalle evlenirdik. (Düğünümüzü planladım bile, siyah gelinlik istiyorum ve Opal de belki ciltli olarak gelir, nedimelerim de Obsidiyen ve Oniks, ay içim bi hoş oldu).
Neyse, ben size Opal'le balayında ne yapacağımızı anlatmaya başlamadan önce yoruma geçelim (Spoiler Alert: Balayında karavan turu yapıyorlar).
Ne zaman Jen'in (sevdiğim yazarlara isim takmayı seviyorum *-*) bir kitabını okusam onun bir kitap olduğunu anında unutuyorum ve sanki olaylar gerçekten yaşanıyormuş ve ben de hikayenin bir parçasıymışım gibi hissediyorum. Bu yüzden de onun kitaplarını her zaman çok sevmişimdir.
Bana göre genel olarak iki tip yazar vardır: (a) güzel bir konu ve içerik bulan ama bunu yansıtamayanlar, (b) saçmalığın dibine vursa da gerçekmiş gibi anlatabilenler... Jen kesinlikle b grubunda. O kadın chick-lit yazsa (ki o türden gerçekten nefret ederim) yine okutur.
Bu açıklamaları yapıyorum çünkü kitaba aşık oldum ve bunun nedeninin bazıları gibi sadece Daemon veya "herkes iyi yorum yaptıysa ben de yapmalıyım" düşüncesi olduğunu düşünmenizi istemiyorum. Birazdan bu olgunca-ve-mantıklı-düşünen Doğa'dan, Daemon-takıntılı-fan-girl Doğa moduna geçtiğimde de bilin ki bu kadar iyi yorum yapma sebebim kitabın akıcılığı ve gerçek gibi anlatılmasıdır.
NOT: Bu kadar gerçekçi anlatılan bir kitaba göre, hikayenin gerçek olma olasılığı epey düşüktür. Uzaylılar yüzünden değil, Daemon yüzünden -Bence dünyada Daemon kadar düşünceli bir erkek olmasındansa uzaylıların gerçek olma olasılığı daha fazla.
Amma çok konuşmuşum, vay anasını o.O. Konuya gelelim. Sevimli, inatçı, zombi takıntılı ve kitap blogger'ı (oha kendimi tanımamış gibi oldum :D) Kedicik Kat'imiz, Oniks'in sonunda Daemon'a direnmeyi bırakmıştı ve Daemon'la Katy tek boynuzlu atlarının üstünde kumsalda günbatımına doğru ilerlemişlerdi (kumsalda günbatımına doğru ilerlemekle biten filmlerle dalga geçmekten asla sıkılmıcam -.-). Opal'de de doğal olarak aralarından su sızmıyor.
Daemon yine çok öküz, ondan hiç eksilme olmamış bir kere, ama aynı zamanda tuhaf bir şekilde düşünceli de. Onun o korumacı ve kıskanç tavırlarına ve Katy'ye yaptığı sürprizlerine hastayım. Gerçi hiçbir şey yapmasa da sırf o "Kedicik" deyişiyle beni eritiyor ya, neyse.
Aklıma gelmişken, çoğu kitapta erkek karakterin kız karaktere söylediği sevgi sözcükleri bir yerden sonra bayıyor. Mesela Usta serisindeki Valek'in ve Bana Dokunma serisindeki Warner'ın sürekli "aşkım" demeleri bana zamanla çok klişe gelmeye başlamıştı (Dalek'lerin her "exterminate" demesine karşılık adamların "aşkım" dediğini düşünün, öyle bir kabus). Ama Daemon'ın "Kedicik" deyişi asla sıkmaz. Jen onları tadında bırakmayı biliyor çünkü. Aynı şekilde Melez Sözleşmeleri serisinde Seth'in "meleğim" ve "minik tavşanım" deyişleri de hiç sıkmamıştı mesela (Minik Tavşan'dan nasıl sıkılabilirim ki zaten? :D).
Konudan çok sapmışım ve şimdiden fazla konuştum, o yüzden genel olarak kitabın içindekiler şunlar: Daemon ve Katy, Blake'in yavşaklığı ve piçliği, Ash'in yavşaklığı ve piçliği, Daemon ve Katy, Katy ve Dee'nin arasındaki gerilim, Katy-Daemon-Dawson yakınlaşması, Ash-Andrew-Dee yakınlaşması, Daemon ve Katy, Dawson'ın Beth'i kurtarma çabaları, Daidalos'a hücumlar, Daemon ve Katy, ve Daemon, ve Katy, ve Daemon, ve Daemon, Daemon, Daemon, Daemon, Daemon, Daemon...
Daemon'la ilgili üç saatlik doğaçlama sunum yapabileceğimden oldukça eminim ama bunu yapmayı düşünmediğime göre seriye henüz başlamayanları tehdit etmekten başka söylenecek başka bir şey kalmadı.
BU. SERİYE. BAŞLAYIN.
Başlamanız için size Daemon'ın harika olduğu veya serinin çok akıcı olduğu gibi klasik sebepleri sayabilirim tabii, ama bir de hepsinden önemli bir tanesi var... Zombi istilası olduğunda (itiraf: uzaylılara ve gelecekte bir tür virüs vs. yoluyla ortaya çıkacak olan zombilere inanıyorum) hepiniz yorganınızın altında korku içinde saklanırken korkusuz bir lider ortaya çıkacak (O BEN OLUYORUM) ve size doğru yolu gösterecek, bu tehditlerimi görmezden gelip de seriye inadına başlamayanları zombilerden korumayı düşünmüyorum, hatta sizi yem bile yapabilirim. Ölün siz. Saygılar.
ALINTILAR:
"Sakin ol Kedicik, yoksa sana oynaman için yumak yün bulurum."(Daemon, sf. 24)
İşimi bitirdiğimde kardan adamım üç kısımdan oluşuyordu ama kolları ya da yüzü yoktu. Bir bakıma kendimi nasıl hissettiğimi yansıtıyordu. Uzuvlarımın çoğu vardı ama beni gerçek yapacak hayati parçalar eksikti.
(sf. 29)
Andrew benden hiçbir zaman hoşlanmamıştı. Aslında genel olarak insanlardan hoşlanmadığını düşünüyordum. Köpek yavrularından da. Jambondan da.
(sf. 39)
"Zombi kıyameti olduğunda minnettar olacaksın çünkü ben zombi fetişim yüzünden ne yapmam gerektiğini bileceğim."
İnanmamış gibiydi. "Daha iyi fetişler vardır Kedicik. Sana birkaç tanesini gösterebilirim."
(Katy ve Daemon, sf. 78)
Ekrandaki zombi, adamın kolundan bir parça kopardı. "Bu ne ya?" diye yakındı Daemon. "Adam öylece orada dikiliyordu. Merhaba. Her yerde zombi var. Arkana baksana, geri zekalı."
(sf. 79)
Dawson eğildi, başını avuçlarının arasına aldı. "Sen çeneni hiç kapatmaz mısın?"(sf. 221)
"Yalnızca uyurken," diye yanıt verdi Blake.
"Bir de ölünce," diye laf attı Daemon ona. "Ölünce o çenen kapanacak."
(Daemon ve Katy, sf. 236)"Bunu söylemek hiç hoşuma gitmiyor ama galiba Blake gerçekten de olacaklardan habersizdi. Sen ve Dawson yere düştüğünüzde yüzündeki bakış... çok sahiciydi."
"O zaman niye yumrukladın onu?"
"İçimden geldi."
"Dudaklarım hayatları değiştirir, bebeğim."(Daemon, sf. 292)
Beni neyin uyandırdığından emin olamadım ama gözlerimi kırpıştırınca kendimi bir çift yeşil göze bakarken buldum. Güldüm. "Selam," diye mırıldandım.
Dolgun dudaklarının bir tarafı kalktı. ''Selam, uyuyan güzel...''
Arkasında, gökyüzü kot mavisine dönmüştü. ''Öpücüğünle mi uyandırdın beni?''
''Evet.'' Daemon yere dirseğini dayamış, başını eliyle destekliyordu. Diğer elini karnıma koydu, buna bağlı olarak göğsümde kelebekler uçuştu. ''Sana dudaklarımın gizemli güçleri olduğunu söylemiştim.''
(sf. 313)
"Ben seni hep..." Güzel yeteri kadar erkeksi bir tanım değildi, o yüzden "Çok yakışıklı bulmuşumdur," dedim.(Katy ve Daemon, sf. 384)
"Demek istediğin, beni acayip seksi buluyor ve gözlerini üstümden alamıyordun."
"Tevazu konusunda seninle biraz çalışmalıyız."
Çok boktan bir durumdu... Korsan kitapçılardan, en sevdiğin serinin bir sonraki kitabı için bir yıl beklemekten, kitabın en olmadık yerde bitmesinden bile boktandı hem de.
(sf. 406)
PUANLAMA:
5 Taç: TEK KELİMEYLE HARİKA! Okumazsan çoook şey kaybedersin!
Olayın içindeymişsin gibi hissettirdiği ve akıcı bir anlatımı olduğu sürece, bir kitaptaki diğer şeylere çok fazla takılmam. Opal eğlenceli, komik, duygusal ve Katy ne hissederse siz de onu hissediyorsunuz. Okurken Katy'nin utancını, heyecanını, kıskançlığını kendiminkisiymişim gibi hissedebiliyorum ve bu çok hoşuma gidiyor. Yaşasın Jennifer!!! :')



Hiç yorum yok:
Yorum Gönder